Jans Kunstenaar van de Week

Conrad Willems is een jonge Vlaamse beeldhouwer, die zijn sculpturen combineert met tekeningen en performances. Hij noemt zichzelf een "visueel kunstenaar" - geometrie, herhaling en modulariteit zijn 3 basisprincipes waar hij mee werkt. Laten we beginnen met een performance . Op zijn site beschrijft hij zijn "Deconstruction I": hij droeg een maand lang bakstenen naar boven op het dak van het Geraard de Duivelsteen (naast de Wijnaert) en gooide de stenen dan een voor een naar beneden. Meer dan anderhalf ton stenen, dus. Iedere week zette hij een ander bouwvergunningsbord waarop hij zogenaamd een renovatie aankondigde van het 13e-eeuwse gotische gebouw. Dat is sedert de middeleeuwen vaak verbouwd, en nu zouden zogenaamd de kantelen worden verwijderd, of zou het gebouw in moderne stijl herbouwd worden. Het gaat dus over "fake news", de vraag hoe je om moet gaan met gebouwen die zich voordoen als middeleeuws maar eigenlijk onherkenbaar verminkt zijn, en zo mee...

Francis Alÿs (1959) is een Belgisch kunstenaar die in Mexico ging werken om als architect te helpen bij de heropbouw na een aardbeving in 1985. Na de heropbouw spitste hij zich toe op het realiseren van beeldende kunst. Hij maakt meestal performances met een uitgesproken politieke inslag. Een bekend werk ( Paradox of Praxis 1: Sometimes Making Something Leads to Nothing ) is een performance waarbij hij een groot ijsblok voortduwt door de straten van Mexico-Stad tot het blok volledig gesmolten is. Een verbeelding van het zinloze van het leven, een hedendaagse versie van de antieke Sisyphusmythe. De vraag die Alÿs stelt is of het zinlozer is een ijsblok door de hete stad te duwen dan, zoals de onderbetaalde arbeiders in Mexico je hele leven te zwoegen en geen stap vooruit te zetten? Color matching is een video die Alÿs maakte voor het Iraakse paviljoen op de Biënnale van Venetië in 2017. Hij volgde in oktober 2016 negen dagen een Koerdisch bataljon aan het front van Mosoel in de strijd ...

Marina Abramovic is opnieuw een internationale kunstenaar (en geen Belgische kunstenaar zoals Edith Dekyndt, Pascal Marthine Tayou, ...) Abramovic is vooral bekend om haar performances. Een van de bekendste performances bestond erin dat ze op een tafel ging liggen, en toeliet dat het publiek om het even wat deed met de zaken die er lagen (een roos, honing, een mes, een pistool, een kogel) - het eindigde ermee dat ze bijna gedood werd. Ook in andere performances deed ze aan zelfverwonding. Ze werkte lang samen met haar toenmalige partner Ulay. Een van de werken die ze samen maakten houdt in dat ze beiden naakt in een deuropening staan, zodat het publiek zich tussen hen in moest wurmen. Hun laatste performance was een tocht over de Chinese Muur. Ze vertrokken elk aan een kant en ontmoetten elkaar na drie maanden in het midden. Op dat moment eindigde ook hun relatie. Een retrospectieve in het Moma in 2010 was de eerste retrospectieve die volledig in het teken stond van performancekunst. ...