Jans Kunstenaar van de Week

Peter Rogiers (°1967) is een Vlaams beeldhouwer. Hij is docent aan het KASK. Hij laat zich inspireren door de kunstgeschiedenis maar ook door strips, dans en andere kunstvormen. Zijn werken zijn eerder figuratief te noemen - je kan er menselijke of natuurlijke vormen in herkennen en hun houding suggereert vaak een beweging of beweeglijkheid. Ze zijn weliswaar niet 'realistisch' maar Rogiers werd aan het begin van zijn carrière wel geroemd omdat hij afstapte van de nogal koude abstracte en conceptuele beeldtaal die toen gebruikelijk was. Hij werkt vaak in brons maar ook (zoals de meeste hedendaagse beeldhouwers) in materialen als polyurethaan, polyester, industriële hars, aluminium, staal en zo meer. Vaak "hangen" zijn werken en geven ze een gevoel van zweven, bewegen, gewichtloosheid. Lichte dingen laat hij dan weer zwaar worden - zoals het palmblad in Watou (foto boven), een werk in brons dat gevaarlijk aandoet (al was het maar omdat er een bordje bij hi...

Johan Gelper is een beeldhouwer die lijkt te schrijven in de ruimte. Terwijl vele mensen sculpturen aanschouwen als driedimensionele "dingen" die in een ruimte "staan", is het ook goed als kijker naar het omgekeerde te leren kijken, naar de zogenaamde " negatieve ruimte ". Dat is de ruimte die door het sculptuur wordt omschreven, leeg gelaten. Een meester die de negatieve ruimte expliciet gebruikte was de Brit Henry Moore. In 1937 schreef hij: “The first hole made through a piece of stone is a revelation. The hole connects one side to the other, making it immediately more three-dimensional. A hole can itself have as much shape-meaning as a solid mass. Sculpture in air is possible, where the stone contains only the hole, which is the intended and considered form.” Ik toon 3 foto's van werk van Henry Moore (resp. Mother and Child; Double Oval; King and Queen - dit laatste is een werk in het Middelheim beeldenpark.) Door de weggelaten ruimtes gro...

Rachel Whiteread is een Britse beeldhouwer die bekend staat om haar heel eigen manier van werken - ze maakt (reusachtige) afgietsels van alledaagse objecten en ruimtes. Ze was in 1993 de eerste vrouw die de prestigieuze Turner Prize won - een Britse prijs voor hedendaagse kunst die wordt beschouwd als een soort Nobelprijs voor de kunst. (Andere winnaars onder andere Antony Gormley, Anish Kapoor, Damien Hirst). Haar werk is enerzijds erg vrouwelijk: afgietsels (in siliconen, synthetische hars, beton, ...) van matrassen, warmwaterflessen (die een kind mee in bed neemt), wastafels,... Anderzijds is het door de vaak reusachtige schaal ook ongelooflijk indrukwekkend. Zo heeft ze afgietsels gemaakt van traphallen, huizen, bibliotheken... In mijn ogen is haar werk het sterkst als ze " negatieve ruimte " zichtbaar maakt. Negatieve ruimte is een kunstenaarsterm voor de ruimte tussen en rond een object. Letterlijk dat waar je meestal niet naar kijkt - maar een kunstenaar dus wel. Haar...