Jans Kunstenaar van de Week

Toen we een uitnodiging kregen van galerie Tatjana Pieters voor de openingsavond van een duo-tentoonstelling van Ben Edmunds en Charles Degeyter schreven we ons coronaproof in. Twee onbekende kunstenaars. Wat riskeer je? Ik zal eerst Ben Edmunds bespreken. Zijn show is getiteld: It won't last forever (or maybe it will) . Wel, we hebben genoten van het werk van deze onbekende jonge kunstenaar (°1994). Ik vind het ronduit magnifiek werk. Wat zie je? Grote doeken en kleine doeken, in moderne heldere tinten, volledig abstact - met schitterende kleurvlakken die mooi overgaan van de ene naar de andere kleur, met vlekken en strepen die dynamiek geven aan het oppervlak en met (aan de randen van het canvas) stroken die geprint lijken te zijn, en soms drukknopen of zeilogen. Je hebt ogen tekort. De doeken zijn ook allemaal op een bijzondere manier afgewerkt: ze zijn omrand (of moet ik zeggen: ingesnoerd?) met heel strak ogende, zwarte of witte kunststof objecten die doen denken...

Veerle Beckers (°1976) is een Gentse schilder, afgestudeerd van LUCA school of arts die zich daarna bijschoolde als huisschilder en restaurateur. Zij is dus vele technieken machtig. Een beetje zoals Raoul De Keyser gebruikt ze vaak herkenbare beelden (een struik, sokken, een venster) maar dat is slechts een voorwendsel om met de vorm en de verf aan de slag te gaan. Het gaat dus niet om de voorstelling, maar om het beeld, of de textuur, of de compositie, of nog iets anders. Soms lijkt de titel van het werk je in de richting van een letterlijke lezing te duwen: de volgende schilderijen heten Duizendschoon, Ostende, Vleugelslag, Zeemanslied, Nocturne, Piraat. En net zo goed voel je je op een verkeerd been gezet. Deze werken heten Georgia, Jute, Ficelle. Wat moet je hiervan denken? Deze heten Gertrude en Picard. Gertrude stelt een paar sokken voor - vrouwensokken? Op de ene sok prijkt een blauw strikje - blauwkous? Is het een verwijzing naar Gertrude Stein (de Ameri...

Coronatijd - minder tijd voor de fijne dingen maar niet geklaagd ... Ik presenteer Sébastien Pauwels (°1977), een beeldhouwer/schilder die ik ontdekte via Instagram - je volgt mensen die foto's delen van mensen die zij volgen. (Zijn website vind je hier ). Dit schrijft deze franstalige Brusselaar over zijn eigen werk: Ik ben vooral gefocust op relaties tussen het 2-dimensionale en 3-dimensionale: hoe een volumetrisch object zich bijvoorbeeld zou gedragen in het veld van een vlakbeeld. Met een scanner leg ik bvb volumes vast die in mijn atelier rondslingeren, stukjes sculptuur, delen van mallen, fragmenten van materialen ... om ze te laten "overschakelen" naar het veld van 2D (sculptuur en zijn beeld, en andersom). Ik ben ook geïnteresseerd in de codes die door ons brein worden gebruikt om de fysieke kenmerken van een object te evalueren, en ik speel graag met de samenstelling van mijn objecten. Uiteindelijk ben ik meer en meer geobsedeerd door schilderen, ook al zie ik m...

Amy Sillman (°1955) is een Amerikaanse schilder die kleurrijk abstract werk maakt waarin figuratieve elementen verwerkt zijn: een arm, een hoofd, een menselijke figuur; een vaas, soms een duidelijk landschap of stilleven. Het zijn gelaagde schilderijen waar de kleuren met elkaar worstelen en over elkaar heen buitelen. Doordat je vaak elementen herkent, gaat je oog het schilderij op die manier lezen: als dat een arm is, dan moet dit wel een, euhm, een been zijn? Of een stoel? Of een olifant? Sillman is beïnvloed door het Amerikaans Abstract expressionisme, met name door Willem de Kooning en Philip Guston. Ook die twee grootmeesters uit de twintigste eeuw maakten (grote) doeken waarin ze figuratieve elementen verwerkten: De Kooning vertrok vaak van vrouwenfiguren, de veel minder bekende Guston werkte met tafereeltjes met cartoonachtige figuren). Die verwerkten ze dan op abstracte manier. De Kooning ging als een woesteling verf uitsmeren, laag over laag, die hij dan vaak weer wegveegde;...