Soms vind ik (het werk van) een kunstenaar zo indrukwekkend dat ik er in deze blog niet mee aan de slag durf. Een voorbeeld is Mark Manders. (Bruce Nauman is er zo nog een, maar aan die informatie heb jij als lezer uiteraard niet veel.) Mark Manders dus. Ik heb zijn werk al vaak gezien, onder andere in het SMAK waar nog tot 29 sept de eerste "Highlights of a Collection" loopt met o.a. een werk van Manders. Mark Manders is een beeldhouwer (al maakt hij - ik zou zeggen "uiteraard" - ook tekeningen, films, ...). Vele van zijn werken kan je "installaties" noemen: een combinatie van elementen in een ruimte, die samen het werk uitmaken. Manders zegt dat hij eigenlijk maar één werk maakt, zijn “Zelfportret als gebouw”. Hij ziet dus al zijn "werken" als deel uitmakend van een groter, coherent geheel. Alles is met elkaar verbonden en hoe meer je werk van hem ziet, hoe meer je het begrijpt. Want het is niet zomaar in een-twee-drie uit te leggen. Ik ga me ...
Iedere week een kunstenaar. Een levende kunstenaar, en dus per definitie hedendaagse kunst.